Dam tot Dam Wandeltocht 40km

20 september 2008

Weer een verslag ter plaatse….door Marco de Witte (met PS van Arjo Eijgelsheim)

Afgelopen zondag, 20 september 2008, werd er door Le Champion weer een Dam tot Dam Wandeltocht georganiseerd. Dit jaar hadden Arjo en ik het voornemen om de 40 km af te gaan leggen. Daarnaast zouden Miriam en Auke voor de 26 km.  Voor Arjo was de 40 km de eerste tocht in 5 jaar.

Ik stond reeds om half 8 op de Dam alwaar al de eerste wandelaars of zich eerst verzamelden dan wel vertrokken. Verderop zag ik een groepje Nordic wandelaars zich aan het opwarmen voor hun eigen wandeltocht.

Na tijdens het wachten op Arjo een paar zwervers vriendelijk doch diplomatiek te hebben afgewimpeld (een van hen wilde mij zelf een halve strippenkaart verkopen (aan een wandelaar???)), zag ik Arjo komen aanlopen.

Om precies 7u45 begonnen wij aan onze tocht. De eerste kilometers rustig het tempo opbouwen om de spieren op te warmen.  Op bijna 2,5 km zaten we al op ons beoogde snelheid die wij wilden blijven aanhouden.

Na ongeveer 3 kwartier bereikten wij al de eerste controlepost bij de Schellingwoudebrug. De voorzieningen waren goed verzorgd, echter het was minder dan de voorgaande jaren. Vorig jaar kregen de wandelaars op dit punt een flesje water en een appel mee. Dit jaar was het ‘slechts’ een bekertje water en een appel.

Het volgende stuk naar het tweede controlepost in Ransdorp was gelijk een goed lang parcours. Ransdorp lag op 18 km van de tocht. We moesten dus gelijk een afstand van 13 km afleggen. Maar niet getreurd, Arjo en ik gingen vol goede moed en wederom op een snelheid van ongeveer 6 km per uur op pad.

Direct na het vervolg kregen we gelijk 2 redelijke kuitenbijters voor onze kiezen door over de bruggen naar Schellingwoude te kunnen komen. Na de tweede brug was de splitsing met de 26 km (linksaf richting Schellingwoude) en de 40 km. Daar stond men met een klein zakje met gomsnoepjes.

De lus voerde ons door Durgerdam en langs de oevers van het IJmeer en het Kinselmeer richting Holysloot. Voor Holysloot werd er een haakse bocht gemaakt en liepen wij richting Ransdorp. Een wandelaar sneed echt een stukje af, waardoor ik en andere wandelaars gelijk van mening waren dat in Zaandam voor straf een extra lus voor hem stond te wachten.  Verder liepen wij hier over een stuk weg wat Arjo en ik bijna meteen gingen bestempelen als een ‘Abbekerkje’, wat wij een lange saaie rechte weg vinden (bij een wandeltocht rondom Abbekerk liepen wij bijna alleen maar over dit soort lange stukken wegen).

Ook de tweede controlepost was goed verzorgd. Hier werden er Sultana’s uitgedeeld en je kreeg een consumptiebon voor een kopje koffie in de plaatselijke kroeg. We bleven hier wat langer rusten ook omdat Arjo een vermoeden kreeg dat hij een blaar aan het ontwikkelen was. Daarnaast vernamen wij via de telefoon dat Auke en Miriam de eerste controlepost hadden bereikt en Auke bij de eerste hulp was beland wegens een blaar. “Watje” zeiden wij door de telefoon. Aan de andere kant stond de ontvangst waarschijnlijk wat harder, want kennelijk schoot in de hulppost de EHBO’er ook in de lach.

Ransdorp is een aardig dorpje, echter wij hebben er helaas niet zoveel van kunnen zien, want direct na het rondje om de kerk verlieten wij het dorp. In de warmer wordende zonnestralen liepen wij over lange fietspaden en bruggen weer terug naar de Schellingwoudebrug. Wederom kregen we op de zelfde splitsing een zakje gummysnoepjes mee.

Bij het passeren van de brug werd het gelijk drukker op de weg daar het gros van de 26 km wandelaars ook al op dat gedeelte van de route waren beland. Verderop in Schellingwoude zag ik, nadat ik Arjo aan het inlopen was na een foto te hebben gemaakt,  dat Arjo sjans kreeg van in mijn ogen een homofiel. Dit figuur liet namelijk een sterk staaltje van “bumperkleven” zien terwijl hij zijn vriendje aankeek. Dit gedeelte van de tocht richting  het Barkpad op 27 km verliep verder gezellig. Arjo kreeg hierbij ook aanspraak van andere wandelaars die zijn tekst op zijn rug hardop gingen lezen, namelijk: “Lopen is geen sport maar een manier van reizen, waarbij geest en lichaam zich voortdurend verplaatsen”, een tekst van Jan Knippenberg. Deze man was een ultraloper. Hij rende onder andere een tocht van Stockholm naar Amsterdam.

In het oude gedeelte van Nieuwendam passeerden wij Miriam en Auke. Auke gaf aan dat het wel mee viel met zijn voeten en dat hij van de tocht genoot. Na even bijgekletst te hebben zeiden Arjo en ik dat wij verder op onze snelheid gingen en voegden daad bij het woord. Wij hoorden Auke nog zeggen: ”Jeetje, wat gaan ze ineens snel”.

Bij de controlepost aan het Barkpad was het gezellig druk. Mede omdat eerder vanaf de sluizen bij het Noord-Holland kanaal ook de wandelaars van 18 km tocht erbij kwamen. Op het Barkpad kregen de wandelaars naast een beker water ook weer Sultanakoeken. Verder gaf Bar-le-Duc bij wijze van promotie ook flesjes bronwater met bubbels met een frambozensmaakje. Ik vond dit wel een dorstlesser al moest je er wel even aan wennen. Arjo en de anderen vonden dit drankje niet lekker. Na de rust gingen we even gezamenlijk opstarten, waarna Arjo en ik onze eigen weg weer gingen vervolgen richting de volgende post in Molenwijk.

Onderweg waren de bewoners en de kroegen al bezig met het aanmoedigen en feestvieren als opwarmertje voor de hardloopwedstrijd waar zondag de atleten langs zouden komen rennen. Vooral op de Stoombootweg hadden de bewoners bijna alle registers opengetrokken om de vermoeide wandelaars over hun dooie punt heen te trekken en door te laten gaan. In dit stuk ging het tempo wat langzamer omdat naast onze vermoeidheid Arjo ook aangaf lichte last te hebben gekregen van zijn kuiten en lies.

Na een korte stop bij de controlepost in Molenwijk op 31 km van de tocht vervolgden wij de tocht richting het in mijn ogen het best verzorgde controlepunt van de tocht, de Vredeweg in Zaandam. Eerst moesten wij echter de Verbindingsweg tussen Amsterdam Noord en Zaandam ‘bedwingen’. Die weg is namelijk de meest saaie stuk van de route, want je ziet links van je de dijk van de snelweg en rechts een energiecentrale. Op dit stuk kom je dan ook, wat ik uit eerdere ervaringen kan spreken, de man met de hamer tegen. Dit jaar echter had ik kennelijk voldoende energie over, want ik merkte er eigenlijk niets van. Misschien dat dit ook kwam doordat wij vele andere wandelaars aan het passeren waren.

Op de laatste controlepost voor de finish, op 35 km,  in Zaandam stond de brandweer van Zaandam de wandelaars zoals elk jaar op te wachten met een complete container waaruit men gratis koffie en thee schonken. Daarnaast werden er talloze krentenbroodjes uitgedeeld. Wij rustten op die plek wat langer en wachtten daar ook Miriam en Auke op om de laatste kilometers gezamenlijk af te leggen.

Ik wilde nu ook wel die bubbelwater van Bar-le-duc proeven, echter had ik weer dat bij het openen  van de fles de halve inhoud uit de fles spoot. Ik kreeg daarbij gedeeltelijk het spul over me heen waarna het leek alsof ik in mijn broek had geplast.

Na de rust gingen we met zijn vieren op weg naar de finish Zaandam. Langs de Zaan deelden men zakjes met een soort gel uit voor de verzorging van de spieren. Arjo zag echter een paaltje niet en liep er dus tegenop. Hij riep gelijk uit dat hij ook op een ander plek pijn had. Hierop kwam de rest van de stand op Arjo af en gaven hem extra zakjes gel mee wat hilariteit opleverde bij andere wandelaars.

Op de Dam in Zaandam zagen we eerste wandelaars al op het terras zitten te genieten van een drankje en hun medailles. Wij moesten echter nog een laatste lus in Zaandam maken om uiteindelijk de sporthal te bereiken. Zoals ieder jaar geeft de route een bezoek aan het bejaardenhuis de Pennemes waar de mensen ons al voor de deur stonden toe te zwaaien.

Even later bereikten wij ons uiteindelijke doel van de tocht, de sporthal De Vang. Deze hal fungeert elk jaar als eindpunt van de tocht. Daarnaast was in en rond de sporthal alles al opgebouwd voor de hardloopwedstrijd, zondag, waaronder ook een businessdorp.

Met een medailles om de nek bleven wij nog even onder het genot van bier en cola nagenieten van onze prestatie. Voor Arjo was het een ‘overwinning’ op hem zelf met het bewijs dat hij weer een 40 km tocht aan kon. Daarnaast was het voor Auke en prestatie dat hij voor de eerste keer de 26 km tocht had afgerond.

Al met al gingen we die dag met een nieuwe ervaring rijker op huis aan. Het was wederom een goed georganiseerde wandeltocht waarbij het mooie weer - het was licht tot onbewolkt met 18 graden - ook meewerkte om deze dag een leuke ervaring mee te geven.

Marco de Witte

 

PS. In het bovenstaande heeft Marco het allemaal perfect verwoord. Onze gemiddelde snelheid over de 40km lag op zo’n 6 km/uur, wat natuurlijk netjes is. Hoewel wij normaal 6,2 á 6,3 km/uur lopen, kwam deze lagere gemiddelde voornamelijk door Marco. Toegegeven: niet door zijn lopen, maar vanwege de vele foto’s die hij zo nodig onderweg moest maken. Oponthoud hier, oponthoud daar. Ik zou hem wel leren. Terwijl hij bezig was te fotograferen liep ik op snelheid door, zodat Marco er even flink aan moest trekken om weer bij te komen. Onderweg heb ik Marco ook nog geadviseerd op een paar mooie plaatjes om hem te pesten.

Hoewel ik aan het eind toch wel voelde dat het ruim 5 jaar geleden was dat ik een 40km had gelopen, heb ik een perfecte Dam-tot-Dam wandeltocht gewandeld. Dit mede door Marco. We zijn langzaam maar zeker op elkaar “afgesteld” en zeker het enthousiasme en de humor straalt er van af bij hem. De bedoeling is nog dit jaar een 50km te gaan doen. En volgende jaar de Alkmaarse Vierdaagse, wat voor Marco een nieuwe uitdaging is: meerdere dagen achter elkaar lopen. Voor mij ligt het doel een stuk hoger. Bij het rondje Zandhaas te Santpoort de 100km te gaan lopen. Het moet er toch een keer van komen.

Ook mijn bewondering gaat uit naar Auke die voor het eerst, zonder daarvoor ooit een wandeltocht te hebben gedaan, de 26km uit te lopen. Klasse!!! Wie weet heeft hij ook de wandelvirus op gestoken en zal hij misschien vaker met Miriam, Marco en mij gaan wandelen.

Wandelgroetjes,

Arjo Eijgelsheim